Repository of Research and Investigative Information

Repository of Research and Investigative Information

Ahvaz Jundishapur University of Medical Sciences

بررسی میزان تاثیر فاکتور هفت فعال نوترکیب در کاهش حجم خونریزی و سرانجام بالینی بیماران مبتلا به خونریزی مغزی خود بخودی در بخش نرولوژی بیمارستان گلستان اهواز

باورصاد, رضا (2007) بررسی میزان تاثیر فاکتور هفت فعال نوترکیب در کاهش حجم خونریزی و سرانجام بالینی بیماران مبتلا به خونریزی مغزی خود بخودی در بخش نرولوژی بیمارستان گلستان اهواز. Post-Doctoral thesis, دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران Ahvaz Jundishapur University of Medical Sciences, Ahvaz, Iran,School of Medicine دانشکده پزشکی

[img]
Preview
Text
m16272.pdf

Download (455kB) | Preview

Abstract

بیماران مبتلا به خوبریزی مغزی -10% تمام استروک ها ا شامل میگرددو مورتالیتی بالایی دارند. فشار خون به عنوان شایعترین علت مد نظر میباشد. علیرغم عدم وجود درمان مدیکال قابل قبول برای ایشان اخیرا مقالاتی در زمینه تاثیر تجویز فاکتور 7فعال شده در این بیماران عنوان گردیده است. ما در این مطالعه سعی در بررسی اثرات تجویز این دارو در فاز حاد بیماری و نیز پیگیری سیر بهبود سه ماه ایشان داریم. روش کار: در ابتدا به انتخاب 27 بیمار مبتلا به خونریزی مغزی خودبخودی که ظرف 5 ساعت ابتدایی از شروع علایم مراجعه نموده اند و تحت درمان وریدی با فاکتور 7 فعال شده (به میزان 40 میکروگرم با ازای هر کیلو گرم وزن بدن) قرار گرفتند- پرداختیم . در ضمن گروه شاهد نیز که 27 نفر از بیماران مبتلا به خونریزی مغزی خودبخودی بوده است انتخاب گردیده و تحت درمانهای علامتی قرار گرفتند. ما هر دو گروه را ضمن مدت بستری در بیمارستان از نظر حجم خونریزی در سی تی اسکن های روزهای اول و دوم و سوم مورد بررسی قرار داده و از نظر وضعیت عملکردی پس از گذشت 3 ماه از شروع علائم بررسی کردیم(بر اساس RANKIN SCALE ) که نتایج آماری به شرح ذیل میباشد: نتایج: 1- درجهت سنجش میزان تاثیر دارو در کاهش طول مدت بستری با توجه به t(-3.4);pval <0.05 لذا به نظر میرسد که تجویز فاکتور مذکور در کاهش طول مدت بستری تاثیر معناداری داشته است. 2- در بررسی میزان تاثیر دارو در بهبود وضعیت عملکردی بیماران پس از 3 ماه از شروع علائم با توجه به t(-2.29);pval <0.05 در انالیز آماری-به این معنا میباشد که درمان با فاکتور 7 فعال در کاهش RANKIN SCALE موثر میباشد.(بهبود عملکرد بالینی بیماران) 3- از نظر تاثیر بر حجم خونریزی بیماران - با توجه به t(-0.766);pval >0.05 لذا به نظر میرسد که تجویز فاکتور مذکور(با دوزاژ مورد نظر) در کاهش درصد حجم خونریزی روز سوم نسبت به روز اول تاثیر معناداری نداشته است. نتیجه گیری: با توجه به نتایج آماری بدست آمده به نظر میرسد درمان مذکور در جهت بهبود عملکرد بالینی بیماران و کاهش مدت بستری ایشان کار آمد بوده است و از این درمان میتوان در بیماران مبتلا به خونریزی حاد خودبخودی (با رد کردن علل ثانویه) اسفاده نمود.

Item Type: Thesis (Post-Doctoral)
Subjects: R Medicine > RC Internal medicine
Divisions: Faculty of Medicine, Health and Life Sciences > School of Medicine
Depositing User: آقای بهرام سوسنی غریب وند
Date Deposited: 16 May 2017 06:24
Last Modified: 16 May 2017 06:24
URI: http://eprints.ajums.ac.ir/id/eprint/7391

Actions (login required)

View Item View Item