Repository of Research and Investigative Information

Repository of Research and Investigative Information

Ahvaz Jundishapur University of Medical Sciences

بررسی اثر رژیم سیپروهپتادین_ باکلوفن و سیپروهپتادین_ باکلوفن_ تیزانیدین بر اسپاسم بیماران مبتلا به اسیب مغزی تروماتیک در مقایسه با رژیم باکلوفن و باکلوفن_ تیزانیدین

فلاح پور, سهیل (2015) بررسی اثر رژیم سیپروهپتادین_ باکلوفن و سیپروهپتادین_ باکلوفن_ تیزانیدین بر اسپاسم بیماران مبتلا به اسیب مغزی تروماتیک در مقایسه با رژیم باکلوفن و باکلوفن_ تیزانیدین. Doctoral thesis, دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی جندی شاپور اهواز,پزشکی

[img] Text
m98035.pdf

Download (1MB)

Abstract

مقدمه: با توجه به اثر بخشی های متغیر و محدودیت های استفاده از رژیم های دارویی رایج جهت درمان اسپاسم در بیماران دچار آسیب تروماتیک مغزی، شناسایی رژیم های دارودرمانی دیگر، فضای گسترده تری برای انتخاب روش درمان و شانس موفقیت بالاتری برای نتیجه درمان را رغم خواهد زد. لذا مطالعه حاضر با هدف مقایسه تاثیر رژیم سیپروهپتادین- باکلوفن و سیپروهپتادین- باکلوفن- تیزانیدین بر اسپاسم بیماران مبتلا به آسیب مغزی تروماتیک در مقایسه با رژیم باکلوفن و باکلوفن- تیزانیدین به انجام رسید. روش کار: در این کارآزمایی بالینی 80 بیمار دچار آسیب مغزی تروماتیک انتخاب و به روش تصادفی به 4 گروه 20 نفره تقسیم شده، در چهار گروه مذکور به ترتیب باکلوفن، باکلوفن+سیپروهپتادین، باکلوفن+ تیزانیدین و باکلوفن+ سیپروهپتادین+ تیزانیدبن تجویز شد . از آغاز مطالعه به صورت هفتگی آنزیم های ALT و AST و آلکالین فسفاتاز و برای پایش عملکرد کلیوی هر روز سطح BUN و Cr بیماران بررسی شد. بیماران گروه اول، با رژیم خوراکی قرص باکلوفن با دوز 25 mg هر 8 ساعت و قرص سیپروهپتادین که طی پنج روز اول 2 mg هر 8 ساعت، طی پنج روز دوم 4 mg هر 8 ساعت و طی پنج روز سوم 8 mg هر 8 ساعت تحت درمان قرار گرفتند. گروه دوم تحت رژیم باکلوفن قرار گرفتند. گروه سوم تحت درمان با رژیم باکلوفن و قرص تیزانیدین با دوز 4-5 mg هر 8 ساعت استفاده شد و گروه چهارم رژیم باکلوفن، تیزانیدین و سیپروهپتادین دریافت کردند. بیماران در روزهای 0و3و6و9و12و15 با استفاده از روش نمره گذاری Ashworth از نظر اسپاسم ارزیابی شدند. اطلاعات بدست آمده در نهایت وارد رایانه شده و بوسیله نرم افزازر spss و آزمون های کای اسکویر، آنالیز واریانس یک طرفه و آزمون آنالیز واریانس با تکرارمشاهدات مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج: بر حسب آزمون آنالیز واریانس یک طرفه، میانگین نمره اسپاسم عضلانی در روزهای اول و سوم در بین چهار گروه اختلاف معنی دار نداشت (P>0.05) ولی از روز ششم به بعد، اختلاف گروه ها معنی دار بود(P<0.05). انجام "آزمون آنالیز واریانس با تکرار مشاهدات" نیز نشان داد روند تغییرات اسپاسم عضلانی در چهار گروه اختلاف معنی دار دارد (P=0.008). نتیجه گیری: استفاده از ترکیب باکلوفن+ سیپروهپتادین+ تیزانیدین موجب کاهش معنی دار در اسپاسم های عضلانی در بیماران ترومای مغزی می گردد و از طرف دیگر، استفاده از باکلوفن + سیپروهپتادین نیز دارای تاثیر معنی دار کاهش این قبیل اسپاسم ها می باشد و با توجه به عوارض جانبی تیزانیدین، می توان از ترکیب مذکور، یعنی باکلوفن+ سیپروهپتادین استفاده نمود. Introduction: Hemorrhagic progression of a contusion (HPC) is one the most challenging problems in neurosurgery which is associated with several unfavorable effects and increased risk of mortality and morbidity. There are several methods introduced to prevent or decrease HPC after cerebral contusion, however, the problem remains unsolved. In current study, we aimed to investigate the effects of fresh frozen plasma (FFP) transfusion in preventing HPC. Materials and methods: There were 100 patients with cerebral contusion contributed in current randomized clinical trial who assigned to two groups: control and FFP. Patients received FFP or placebo for one week after ICU admission. The volume of contusion and Glascow coma scale (GCS) was determined for all patients at admission and after one month. Also, the time of ICU and hospital stay, death and any complications were recorded. Finally, data were compared between two groups. Results: The volume of contusion increased in two groups significantly; however there was no statistically significant difference between the groups (P>.05). Also the GCS improved in two groups after one month and was not differed between the groups. The time of ICU stay (13±2.5 V.s 9.8±2.4 days) and the time of hospital stay (18.1±2.6 V.s 13.5±3.3 days) were significantly higher in control group (p<.0001). Two groups were the same in the term of mortality (6% in FFP group V.s 10% in control group) and complications (P>.05). Conclusion: FFP transfusion seems to have no effect in preventing HPC and decreasing mortality rate, but is associated with decreased ICU and hospital stay. However, the decision making about FFP transfusion in patients with cerebral contusion, requires future studies including cost analyses

Item Type: Thesis (Doctoral)
Keywords: آسیب مغزی تروماتیک، سیپروهپتادین، باکلوفن، cerebral contusion, fresh frozen plasma, hemorrhagic progression of a contusion
Subjects: R Medicine > RD Surgery
Divisions: Faculty of Medicine, Health and Life Sciences > School of Medicine
Depositing User: آقای بهرام سوسنی غریب وند
Date Deposited: 24 May 2017 04:35
Last Modified: 24 May 2017 04:35
URI: http://eprints.ajums.ac.ir/id/eprint/8095

Actions (login required)

View Item View Item